dinsdag 23 augustus 2016

Reisverslag Noord-Amerika 2016: dag 6

Vrijdag 15 juli 2016: Flagstaff --> Page

Volgens het routeboekje valt de rit van vandaag mee: slechts 127 mijl. Wij weten wel beter: we gaan vandaag naar de Grand Canyon!

Omdat we ruim de tijd willen hebben voor dit prachtige nationale park staan we vroeg op. Het ontbijt zit gelukkig inbegrepen bij het hotel vandaag, zodat we niet op zoek hoeven te gaan naar een restaurant. Het is ook een prima ontbijt met ruime keus in broodjes, cornflakes en sap. Er is zelfs vers fruit, maar niet alles daarvan smaakt helaas even lekker…

Na het ontbijt pakken we de laatste spullen in en gaan we de auto inladen. Terwijl we inladen, zien we opnieuw een lange goederentrein voorbij komen, zoals hier ongeveer om het kwartier het geval is.

Om het kwartier rijdt er een lange goederentrein over het spoor langs het hotel

We checken uit en gaan rond tien voor half negen rijden. Het eerste gedeelte van de route is een zogeheten ‘scenic route’, oftewel een route met mooi uitzicht. Dit klopt: we rijden door de bergen met overal naaldbomen en komen tot een hoogte van 8000 voet (een kleine 2700 meter). Ook komen we langs Nordic Village, een dorpje in de bergen met allerlei wintersporten.

Door het Coconino National Forest komen we in de buurt van Red Rock Mountain, een – de naam zegt het al – rode rotsberg. Delen van de berg zijn zwart door brand en op andere stukken staan wat kleine boompjes.

Langzaam wordt de grond wat roder van kleur. We komen in de buurt van de 64 snelweg en zien een dorpje met western huisjes, compleet met wielen voor oude koetsen en houtsnijwerken. Ook komen we langs Bedrock City, een dorpje waar de Flintstones wereld is nagebouwd. Jaren geleden heb ik tijdens een vakantie in het hotel hier tegenover overnacht, dus dit is een leuke flashback!

Nu komen we echt in de buurt van de Grand Canyon. Het wordt steeds drukker met auto’s en ook zien we het vliegveldje waar voornamelijk helikopters vertrekken voor een rondvlucht over de canyon. Via de South Entrance, de zuidelijke ingang, komen we het park binnen. Er is echter nog niets te zien, ook niet vanaf de parkeerplaats waar we de auto weg zetten. We volgen lopend de bordjes en dan… staan we echt bij de Grand Canyon.

De eerste blik op de Grand Canyon

Het is eigenlijk niet te beschrijven hoe mooi en indrukwekkend de Grand Canyon is. Je moet je voorstellen dat je op een plateau staat en naar beneden kijkt en daar zie je alleen maar rotsen die hun vorm gekregen hebben door de rivier, de wind en ijs van vroeger. Het is heel bijzonder!

Bijna niet op foto vast te leggen: de indrukwekkendheid van de Grand Canyon

We nemen de tijd bij Mother Point, het eerste uitkijkpunt, en lopen een stukje langs de canyon. Aan de overkant zien we flinke rookwolken. Het blijkt dat er aan de noordkant een brand woedt, al sinds eind juni door blikseminslag. Het vuur is helaas niet onder controle te krijgen, de verwachting is dat het pas uitgaat bij flinke regenval. Gelukkig hebben wij geen plannen om de noordkant te bezoeken in verband met de afstand: hemelsbreed is het van het zuiden naar het noorden niet heel ver, maar met de auto moet je er helemaal omheen rijden. Dit betekent een rit van drie tot vier uur…

Rechts op de foto zijn de rookwolken te zien

Vanaf Mother Point nemen we de gratis shuttlebus. Deze brengt ons langs het bekende uitkijkpunt Yavapai Point terug naar Grand Canyon Village, waar we over kunnen stappen op een andere bus. Dat is heel goed geregeld hier: er rijden langs de hele canyon gratis shuttlebussen. Het gaat ook allemaal erg netjes met rijen en nauwelijks mensen die voordringen.

Met de blauwe shuttlebus rijden we langs Grand Canyon Village naar het volgende overstappunt. Onderweg zien we wat lodges (hotels) en een grote elk, een soort hert/rendier. Ook komen we langs de trein, die twee keer per dag aankomt bij de Grand Canyon.

Op het overstappunt stappen we, net als de meeste toeristen, over op de rode shuttlebus. Deze brengt ons de berg op naar heel mooie uitkijkpunten. We stoppen als eerste bij Maricopa Point, waar een oude mijn van vroeger te zien is.

De oude mijn

Vanaf Maricopa Point lopen we verder langs de canyon naar Powell Point. Ondanks de warmte besluiten we nog één punt verder te gaan naar Hopi Point. Hier hebben we voor het eerst zicht op de Colorado River, die de diepe kloven in de canyon uitgesleten heeft.

In het midden is de rivier te zien

We vervolgen onze reis met de bus en stappen uit bij Hermits Rest, het eindpunt van de rode route. Hier kunnen we even iets eten en uiteraard nog steeds genieten van het uitzicht.

Even pauzeren bij Hermits Rest

Als we iets gegeten en gedronken hebben in het gezelschap van enkele eekhoorns, gaan we met de bus terug naar het overstappunt. Onderweg zien we voortdurend de canyon, die er elke keer net weer anders uit lijkt te zien. De blauwe busroute laat minder van de canyon zien, maar wel zien we weer verschillende elks (herten).

Ook hier zitten veel eekhoorns

Terug in Grand Canyon Village lopen we naar de auto en rijden we langzaam richting de uitgang van het park. We stoppen nog wel bij Desert View, waar een grote uitkijktoren staat.

De uitkijktoren van Desert View

Ook bij Desert View is de Colorado River goed te zien. Helaas zien we ook de enorme rookwolken van de brand aan de noordkant.

Uitzicht vanaf Desert View met de rivier en de rookwolken

Na het eten van een heerlijk koud ijsje is het tijd om de auto weer in te gaan. Onze eindbestemming vandaag is het dorpje Page. Onderweg zien we nog wat stukjes van het begin van de Grand Canyon, maar daarna wordt het steeds droger en rotsachtiger. Af en toe zien we kraampjes langs de weg van Navajo Indianen die sieraden verkopen.

Zo’n 42 mijl voor Page komen we terecht in de rookwolken van de Grand Canyon brand. Het is op zich niet eng om te rijden, het is alleen wat slechter zicht en de brand is een beetje te ruiken.

Uiteindelijk komen we uit bij het dorpje Page waar we met een klein beetje moeite ons hotel kunnen vinden. Na een zeer trage incheck en kamerkaartjes die niet werken, zijn we er dan toch eindelijk. We leggen snel de koffers neer en gaan dan op zoek naar een restaurant. Vlakbij vinden we een Chinees, waar vanavond lopend buffet is. Het is er erg druk, maar dat komt omdat het eten prima is. Met volle maag keren we dan ook terug naar het hotel.

Daar proberen we nog even een duik te nemen in het zwembad, maar het water is zo koud dat we er snel weer uit gaan. Het liefst willen we nu nog even wat kleren wassen in de machines van het hotel, alleen heeft de receptie helemaal geen kwartjes om te wisselen, dus wordt het toch een handwas doen. Dit levert interessante taferelen op, want hoe hang je een waslijn op door een hotelkamer? Laat ik het erop houden dat we niet bang hoeven te zijn voor inbrekers die via de deur binnenkomen, want die hangen meteen in het wasgoed!

Als we alles opgeruimd hebben, zitten we lekker nog even op de kamer. We hoeven vanavond namelijk niet op tijd naar bed: morgen blijven we in Page en zullen we Antelope Canyon bezoeken. Dit bezoek staat iets voor half twaalf gepland, dus we kunnen lekker uitslapen.


Tot morgen!


maandag 22 augustus 2016

Reisverslag Noord-Amerika 2016: dag 5

Donderdag 14 juli 2016: Phoenix (Scottsdale) --> Flagstaff

Na de rustdag van gisteren hebben we vandaag weer gewoon een reisdag: we moeten zo’n 160 mijl rijden naar Flagstaff en zullen onderweg Montezuma Castle en Montezuma Well bezoeken.

Het later naar bed gaan gisteren heeft ons goed gedaan: pas om vijf uur worden we wakker. We vallen ook weer gewoon in slaap en worden pas wakker als de wekker af gaat. Na het gewone ochtendritueel van douchen, aankleden en zo veel mogelijk inpakken, ontbijten we in het hotel. Natuurlijk maken we weer gebruik van de pannenkoekenmachine!

Na het ontbijt pakken we de laatste spullen in, laden we de auto in en checken we uit. Tijd om op weg te gaan! We verlaten de stad via de 101 Loop, waar helaas file staat. Gelukkig is het geen file als in Nederland: het verkeer rijdt aardig door en alles bij elkaar hebben we maar een paar minuten vertraging.

We vervolgen onze weg naar de I17 snelweg en zien veel cactussen. Verder zien we wat heuveltjes met wat groene begroeiing en een bordje ‘Oppassen voor overstekende ezels’… Hoe verder we van Phoenix vandaan gaan, hoe meer het landschap verandert: van veel cactussen en rotsen naar struikjes en uiteindelijk dor gras en alleen maar rotsen. Af en toe zien we ook zwarte stukken alsof er een brand is geweest.

Via Prescott National Forest komen we bij de bergen. Langs de weg zijn speciale banen gemaakt voor trucks die niet meer kunnen remmen. Dat is ook wel nodig, want we krijgen een zeer flinke afdaling die erg steil is. Zonder problemen weten we echter het dal te bereiken en dan is het niet ver meer naar Montezuma Castle.

Montezuma Castle

Montezuma Castle is een rotswoning die vroeger door de Indianen uitgehakt is. In plaats van dat zij in tenten woonden, woonden zij in de rotsen. Om van verdieping naar verdieping te komen, gebruikten ze ladders. Montezuma Castle is één van de weinige rotswoningen die bewaard gebleven is, al is het ‘kasteel’ wel geplunderd vroeger. Wat mensen nu weten over de Indianen die er vroeger woonden, is gevonden in andere rotswoningen die minder goed bewaard zijn gebleven. Archeologen hebben ook ontdekt dat er een brand is geweest in het rotsdorp, waardoor een deel van de huizen van de klif afgevallen is.

Overblijfsel van een ander huis. De muren geven aan hoe groot de kamers in het huis waren.


Tegenwoordig is Montezuma Castle een ‘National Park’, oftewel beschermd gebied. Er is een Visitor Center voor informatie en er loopt een pad van het Visitor Center naar het kasteel en weer terug. Onderweg staan informatieborden geplaatst. De wandeling is niet lang: alles bij elkaar loop je zo’n 500 meter.

Hier woonden vroeger dus echt mensen!

Nadat we het rondje gelopen hebben, spreken we bij het Visitor Center nog even met een park ranger (een ‘boswachter’). Hij vertelt dat er met zonsopkomst en zonsondergang ratelslangen te zien kunnen zijn, maar dat ze het overdag te warm vinden, iets wat we helemaal niet vervelend vinden!

Vanaf Montezuma Castle rijden we met behulp van een kaart van het Visitor Center naar Montezuma Well. Dit is een meer dat midden in de woestijn ligt en waar vroeger ook Indianen van de Sinagua stam woonden. De naam Sinagua komt uit het Spaans. In het Nederlands zou je het vertalen als ‘zonder water’, een naam die niet helemaal passend lijkt bij dit meer!

Montezuma Well

Het is mogelijk om een wandeling langs het meer te maken, maar omdat het een nogal steile afdaling is, bekijken we het alleen van boven. Zo zien we ook nog rotswoningen waar vroeger Sinagua Indianen woonden.

Rotswoningen bij het meer

Als we weer terug bij de parkeerplaats van Montezuma Well zijn, spreken we twee rangers die in de schaduw zitten om de weinige toeristen die bij het meer komen van informatie te voorzien. Ze zijn dan ook maar wat blij om ons te zien en komen met een stortvloed aan tips voor onze reis. Om ons te helpen, krijgen we een kaart van de staat Arizona die iets gedetailleerder is dan de kaart die we zelf al hadden. Ook krijgen we een speciale button cadeau, omdat de nationale parken dit jaar 100 jaar bestaan.

We bedanken de rangers voor alle informatie en gaan dan weer op weg. In een dorpje dat we tegenkomen op onze terugweg naar de snelweg tanken we even, want het gaat erg hard met de benzine. Ook lunchen we bij een gezellig restaurantje voor we doorrijden richting Flagstaff. Dit betekent een rit door de bergen met veel groene boompjes als landschap.

Rond twee uur bereiken we de stadsgrens van Flagstaff. Ons hotel is gemakkelijk te vinden: het ligt aan de bekende Route 66 en kijkt uit op een drukke spoorlijn. Aan de andere kant liggen de bergen, waar we morgen ook weer een stuk doorheen zullen gaan.

Bergen achter het hotel

Zodra we een beetje uitgepakt hebben en bijgekomen zijn, zoeken we het zwembad van het hotel op. Het is niet erg groot, maar het koelt lekker af. We blijven niet heel lang: het wordt steeds drukker, waardoor je weinig ruimte hebt om te zwemmen.

Na onze duik frissen we ons even op alvorens we op zoek gaan naar een restaurant. Er is weinig keus, want er zijn weinig restaurants in de buurt van het hotel. Het wordt uiteindelijk een echte countrybar, waar we verrassend lekker eten terwijl er op de dansvloer line dancing wordt gedaan.

Op de terugweg van het restaurant zien we de trein weer rijden. Er rijdt ongeveer elk kwartier een lange goederentrein over het spoor.

We lopen rustig terug naar ons hotel na het eten en spreken nog even wat dingen voor morgen door. Morgen zal namelijk een bijzondere dag worden: we gaan de Grand Canyon bezoeken!


Tot morgen!


Lees verder: Dag 6 (Flagstaff --> Page)



zaterdag 20 augustus 2016

Reisverslag Noord-Amerika 2016: dag 4

Woensdag 13 juli 2016: Phoenix (Scottsdale)

Vandaag hebben we een echte rustdag: we hoeven niet te rijden, maar blijven in Phoenix/Scottsdale. Onze plannen voor de dag? Heerlijk ontspannen!

Palmbomen, een strakblauwe lucht en zon: een heerlijke rustdag!

Net zoals de afgelopen dagen zijn we vroeg wakker. We doen lekker rustig aan, we hebben immers tijd genoeg vandaag. Op ons gemak douchen we, kleden we ons aan en lopen we naar het restaurantje van het hotel voor het ontbijt, dat vandaag inbegrepen is bij de hotelreservering. Het is een zeer uitgebreid ontbijt met ruime keuze in broodjes, beleg, drinken, fruit en yoghurt. Het leukste vinden we de pannenkoekenmachine: je hoeft alleen maar op een knop te drukken en een bordje erbij te zetten en dan doet de machine het werk voor je. Even wachten en dan heb je twee heerlijke pannenkoeken! Deze worden in Amerika pancakes genoemd en zijn kleiner en dikker dan onze Nederlandse pannenkoeken.

Een deel van het ontbijtbuffet met in het midden (achter de stapel bordjes) de pannenkoekenmachine!

Na het ontbijt stappen we in de auto om even wat boodschappen te doen. Dankzij ons navigatiesysteem weten we precies waar de dichtstbijzijnde Walmart is, want daar willen we natuurlijk wel boodschappen doen! Het is maar goed dat we de tijd hebben vandaag: deze Walmart blijkt een stuk groter te zijn dan de eerste in Anaheim. Er is een ruime kledingafdeling, een apotheek, natuurlijk eten en drinken, een fietsenafdeling (ja, in de supermarkt!) en heel veel speelgoed. Hier schaffen we voor 94 cent een ‘pool noodle’ aan: een langwerpige buis voor in het zwembad om lekker op te drijven of om wat spelletjes mee te doen.

Van de pool noodle hebben we meteen al veel plezier, want na de boodschappen en even getankt te hebben, keren we terug naar het hotel om lekker te gaan zwemmen. Dit is één van de weinige activiteiten die fijn is hier, aangezien de temperatuur ver boven de veertig graden ligt.

Heerlijk genieten bij het zwembad

Het grootste gedeelte van de dag brengen we door bij het zwembad. We wisselen zwemmen af met lekker bijkomen in de schaduw, omdat in de zon liggen echt niet uit te houden is. Lopen op blote voeten is ook geen optie: je verbrandt je voeten gewoon aan de grond. Gelukkig hebben de ijzeren stangen bij de zwembadtrapjes beschermhoesjes, zodat je daar je handen niet aan kunt verbranden.

De trapjes hebben beschermhoesjes om verbranden te voorkomen

Rond half zes gaan we terug naar onze kamers om te douchen. Vervolgens zitten we nog even in de lobby van het hotel voor Happy Hour met een gratis drankje voor we op zoek gaan naar een restaurant voor het avondeten. Gisteravond hadden we al een Italiaanse bistro gezien die we vanavond uit gaan proberen. Het blijkt een goede keus: het eten smaakt heerlijk!

Heerlijk eten bij de Italiaan

We lopen rustig terug naar het hotel en zitten nog lekker even buiten bij het zwembad met een heerlijk Amerikaans koekje dat we gratis krijgen van het hotel. Als we het te warm krijgen – ook ’s avonds is de temperatuur namelijk nog rond de veertig graden – verhuizen we naar de lobby met airco. Daar bespreken we even de dag van morgen: een rit naar Flagstaff van ongeveer 160 mijl. Onderweg willen we graag Montezuma Castle bezoeken (een rotswoning van Indianen van vroeger) en Montezuma Well, een meer midden in de woestijn. Omdat het dus geen al te lange dag zal zijn, spreken we af dat we rond half negen zullen gaan ontbijten.

Met alle details besproken, gaan we terug naar onze kamers. We blijven nog wel even op met als hoop dat we daardoor morgen wat later wakker zullen zijn. Om tien uur vallen onze ogen echter dicht en besluiten we dat het tijd is om te gaan slapen.


Tot morgen!


Lees verder: Dag 5 (Phoenix --> Flagstaff)



donderdag 18 augustus 2016

Reisverslag Noord-Amerika 2016: dag 3

Dinsdag 12 juli 2016: Palm Springs --> Phoenix

Na de rustige dag van gisteren hebben we vandaag onze eerste ‘echte’ reisdag: we gaan van Palm Springs naar Phoenix, een rit van ongeveer 275 mijl, met onderweg een bezoek aan ons eerste nationale park – Joshua Tree.

De dag begint weer vroeg, omdat we nog niet helemaal aan het tijdverschil gewend zijn: om zes uur zijn we al klaar wakker. We proberen het opstaan nog even te rekken, maar staan uiteindelijk toch op om te douchen, aan te kleden en in te pakken. Als iedereen klaar is voor de dag, is het koffers inladen, uitchecken en op weg!

Het eerste stukje van de route is goed te doen: we rijden naar de overkant van de weg om bij een restaurantje te ontbijten. Het is een echt Amerikaans ontbijt dat we krijgen – eieren met pannenkoeken en zo veel koffie als we willen. En uiteraard zijn de glazen jus d’orange die we krijgen groot genoeg om de hele ochtend mee te doen!

Een echt Amerikaans begin van de dag!

Door het uitgebreide ontbijt vertrekken we later dan gepland, pas om half elf gaan we rijden. We verlaten Palm Springs langs Desert Hot Springs en gaan dan de 62 snelweg op. Hier hebben we een prachtig uitzicht op de bergen, waar we later ook weer een stuk doorheen rijden.

Dichter bij Yucca Valley in de buurt zien we de eerste cactussen en een aantal western huisjes, zoals je die in cowboyfilms ziet. De straatnamen die we zien, zijn afgeleid van de namen van Indianenstammen, zodat het westerngevoel helemaal compleet is. Ondertussen zien we steeds meer cactussen – een teken dat we in de buurt komen van Joshua Tree!

Het nationale park begint voor ons bij het dorpje Joshua Tree zelf (er zijn drie ingangen voor het park). Hier bezoeken we eerst het Visitor Center. Wie een nationaal park bezoekt, wordt aangeraden dit altijd eerst te bezoeken, omdat je hier heel veel informatie kunt vinden. Rangers (de ‘boswachters’ van de nationale parken) kunnen je meer vertellen over wat er in het park te zien is en ze kunnen nuttige tips geven. Ook zijn er toiletten te vinden en uiteraard zijn er souvenirs te koop.

Wij schaffen bij het Visitor Center een ‘America the Beautiful’ pas aan. Voor deze pas betaal je één keer een bepaald bedrag en dan mag je vervolgens een jaar lang onbeperkt alle nationale parken van Amerika in (de kaart geldt per auto bij parken waar je de toegang per auto betaalt en voor maximaal vier personen bij parken waar je de toegang per persoon betaalt).

Nadat we even rondgekeken hebben in het Visitor Center, rijden we naar de west ingang van het park. Over een heuvelachtige weg gaan we naar binnen. Langs de weg zijn aparte rotsen te zien en de ‘Joshua trees’: de cactusachtige bomen waarnaar het park vernoemd is.

Rotsen en enkele 'Joshua trees'

Op ons gemak rijden we door het park heen. De weg is niet moeilijk – er is eigenlijk maar één hoofdweg met af en toe een zijweg. Op de kaart van het park die je bij het Visitor Center krijgt, staat precies aangegeven wat mooie plekken zijn om te stoppen. Dit zijn soms speciaal aangelegde parkeerplaatsen, maar soms ook stukken langs de weg.

Uitzicht in het park

We volgen de weg en slaan uiteindelijk af naar Barker Dam. Hier is een parkeerplaats om te stoppen en het beginpunt van de wandeling naar de dam bevindt zich er. Omdat we erg nieuwsgierig zijn naar de dam, beginnen we aan de wandeling. Op papier lijkt de wandeling goed te doen (het hele rondje is ongeveer één mijl, oftewel 1,6 kilometer), maar in de praktijk is het zwaar door de droogte en de hitte. Toch zetten we dapper door en komen we inderdaad bij de dam. Deze is rond 1900 gebouwd om te zorgen voor water voor vee. Vandaag is er door de hitte en droogte natuurlijk weinig water te zien.

De Barker Dam

Na wat foto’s gemaakt te hebben, keren we terug naar de airco van de auto. We rijden terug naar de hoofdweg en maken onze volgende stop bij Skull Rock, een rots die lijkt op een doodskop.

Skull Rock

Inmiddels zijn we al geruime tijd in het park. Omdat we ook nog een eind moeten rijden naar Phoenix, besluiten we wat vaart te gaan maken. Wel stoppen we nog bij Cholla Cactus Garden: een ‘tuin’ vol met bijzondere cactussen. Bij de stop wordt wel gewaarschuwd voor dorstige bijen die op de auto afkomen. We zijn dan ook gedwongen heel snel uit te stappen en ook weer heel snel in te stappen. Gelukkig gaan er geen bijen mee naar binnen.

De cactustuin

Vanaf de cactustuin rijden we door naar het Cottonwood Visitor Center bij de zuid uitgang van het park. Hier stoppen we nog even voor we aan de rit naar Phoenix beginnen. De eindbestemming gaan we echter niet halen met de huidige inhoud van de tank, dus stoppen we voor benzine. Dit is even lastig, aangezien je in Amerika moet aangeven hoeveel je wilt tanken voordat je echt mag tanken. We hebben geen idee van de inhoud van de tank of de benzineprijzen in Amerika, maar de jongen achter de kassa weet ons goed te adviseren. Voor ongeveer vijfentwintig dollar heb je een halve tank benzine, zo’n tien gallon. Omgerekend: voor nog geen vijfentwintig euro heb je een kleine 38 liter aan benzine…

Met een volle tank gaan we weer op pad. We stoppen nog kort bij het Generaal Patton Museum, waar we tanks zien opgesteld, een standbeeld van Generaal Patton zelf (een generaal tijdens de Tweede Wereldoorlog) en een muur ter herinnering aan soldaten die in de Korea-oorlog hebben gevochten.

Standbeeld van Generaal Patton

We maken snel wat foto’s, maar gaan dan toch echt doorrijden richting Phoenix. Een kleine honderd mijl voor de stad stoppen we nog even bij een ‘rest area’ (een parkeerplaats met toiletten en snackmachines). Inmiddels zijn we de eerste staatsgrens overgestoken: we zijn nu in de staat Arizona.

Welkom in Arizona!

Vanaf de rest area is het nog zo’n anderhalf uur rijden naar ons hotel. De weg is wat saaier dan eerst: de bergen liggen wat meer in de verte en de weg is gewoon rechttoe, rechtaan zonder bochten of iets dergelijks. Wel wordt het steeds drukker met autoverkeer. Bij de vele auto’s is er ook eentje uit Alaska. Dit is te zien aan de kentekenplaten: daar is de naam van de staat waar de auto vandaan komt op te lezen. Ik probeer altijd tijdens Amerikavakanties de namen van alle vijftig staten te ‘verzamelen’ (iets wat nog nooit gelukt is…) en zit, met Alaska erbij, al bijna op de helft.

Rond zes uur komen we bij de stadsgrens van Phoenix. Deze stad bestaat eigenlijk uit twee delen: Phoenix zelf en Scottsdale. Wij verblijven in het gedeelte Scottsdale, maar gelukkig is het niet ver meer. Ons hotel – waar we twee nachten verblijven – is erg mooi met ruime kamers, een leuk zwembad en een prachtige receptie waar het nog tot zeven uur ‘happy hour’ is met gratis drankjes. Natuurlijk zeggen we daar geen ‘nee’ tegen na de lange rit van vandaag!

De ingang van ons hotel

Als we weer wat bijgekomen zijn, gaan we op zoek naar een restaurant voor het avondeten. Het wordt een Mexicaan, waar we een enorm bord met eten krijgen. Wat het allemaal precies is, weten we niet, maar het smaakt prima!

Na het eten lopen we rustig terug naar het hotel. Omdat het buiten nog steeds erg warm is en we natuurlijk vandaag veel hitte hebben gehad, besluiten we even af te koelen door een duik te nemen in het zwembad. Morgen zullen we nog meer van het zwembad zien: we willen dan namelijk een rustdag houden, aangezien er nog veel lange en indrukwekkende dagen zullen komen.


Tot morgen!

Lees verder: Dag 4 (Phoenix/Scottdale)



dinsdag 16 augustus 2016

Reisverslag Noord-Amerika 2016: dag 2

Maandag 11 juli 2016: Los Angeles --> Palm Springs

Oorspronkelijk was ons idee om vandaag eerst naar Hollywood te gaan en dan door te rijden naar Palm Springs. Omdat de reisdag gisteren toch wel vermoeiend was, besluiten we echter om vandaag direct naar Palm Springs te gaan, een rit van een kleine honderd mijl.

We beginnen de dag natuurlijk eerst met een frisse douche die wat eerder plaatsvindt dan we dachten: de klok gaf volgens ons namelijk half zeven aan, maar het bleek pas half zes te zijn… We doen het rustig aan en gaan uiteindelijk om half acht ontbijten. Vandaag is één van de keren dat het ontbijt bij de hotelreservering inbegrepen is. Het blijkt zeer goed geregeld met een ruime keus in broodjes, wafels, muffins, cornflakes, sap en fruit. Uiteraard ontbijten we buiten, want de temperatuur is hier ’s ochtends vroeg al prima.

Na het ontbijt pakken we de koffers in, laden ze in de auto en checken we uit. Met een rustig tempo gaan we richting Palm Springs, wat volgens ons navigatiesysteem zo’n twee uur rijden zal zijn. Onderweg hebben we een mooi uitzicht op de San Gabriel Mountains. Zelf rijden we ook een stukje door de bergen, maar dan wordt het landschap steeds wat dorder.

Vlakbij Palm Springs komen we een bekende blikvanger tegen: de vele windmolens die er staan om energie op te wekken. In totaal zijn er in dit gebied zo’n vierduizend windmolens geplaatst. Elke windmolen kan zo’n 300 kilowatt aan energie produceren – genoeg voor een gemiddeld huishouden om een maand mee door te komen.

Een deel van de vele windmolens

Langs de windmolens rijden we Palm Springs zelf in, dat verdeeld is in Uptown en Downtown. Ons hotel ligt aan de andere kant van het centrum met een prachtig uitzicht op de bergen.

Het uitzicht vanaf de hotelkamer

Als we onze koffers op onze kamers hebben neergelegd en een beetje bijgekomen zijn, stappen we weer in de auto om het centrum in te gaan. Onze eerste stop is even voor een kopje koffie met een broodje, waarbij we toevallig op de ‘Walk of Fame’ van Palm Springs terecht komen: een straat met de namen van beroemde mensen in sterren op de stoep.

Elvis mag niet ontbreken op de Walk of Fame!

Op ons gemak kijken we even rond in het centrum. We komen onder andere een gezellig pleintje met een fontein tegen, waarbij Sonny Bono een standbeeld heeft gekregen – een oud-burgemeester van Palm Springs.

Het plein met het standbeeld van Sonny Bono

We gaan terug naar de auto en rijden door naar de Aerial Tramway, een kabelbaan. De weg naar de ingang is echter eerst een uitdaging: we gaan al een stuk de bergen in, waarbij de auto flink moet klimmen. Er staan zelfs waarschuwingsborden dat de airco uit moet om oververhitting van de auto te voorkomen.

Uiteindelijk zijn we bij de parkeerplaats. We lopen het laatste stukje naar de ingang, kopen kaartjes en mogen vervolgens gelijk door naar de kabelbaan zelf. De tocht begint op een hoogte van 2643 feet (ongeveer 806 meter) en zal eindigen op een hoogte van 8516 feet (een kleine 2600 meter). Onderweg komen we langs vijf torens die de kabelbaan ondersteunen en waarbij het karretje wat heen en weer kan bewegen. Wat wel leuk is, is dat het karretje 360 graden ronddraait. Zo krijg je onderweg dus alle kanten te zien.

Omhoog met de kabelbaan

Ondanks de hoogte die we klimmen, verloopt de tocht snel. Voor we het weten, komen we al aan bij het bergstation en mogen we de kabelbaan verlaten. Als eerste lopen we aan de achterkant van het bergstation naar buiten, waar we uitzicht hebben op de Long Valley Creek. Dit is een gedeelte op de berg met veel bomen waar wat wandelpaden doorheen lopen. Er zouden ook dieren moeten zijn, maar die laten zich nu niet zien.

Uitzicht op de bergen

We gaan weer naar binnen en verlaten het bergstation nu aan de voorkant op het Desert View Terrace. Hier zien we de eerste dieren: de Western Gray Squirrel, oftewel de eekhoorn!

De eerste eekhoorn!

Natuurlijk zijn de eekhoorns niet de attractie hier, maar het prachtige uitzicht dat je hebt over de vallei onder ons. We kunnen de windmolens zien waar we langs gereden zijn en ook de stad Palm Springs.

Zicht op de windmolens in het dal (ingezoomd)

Lopend gaan we nog naar Grubb’s View, het hoogte punt waar we kunnen komen. Opnieuw hebben we een prachtig uitzicht op de vallei onder ons, maar ook op de bergen achter ons. Het is ook zeer aangenaam om boven te zien: door de hoogte valt de hitte, die in Palm Springs goed te voelen is, erg mee.

Zicht op Palm Springs in het dal

Na heel veel foto’s gemaakt te hebben, keren we terug naar de kabelbaan om weer naar beneden te gaan. Ook deze tocht gaat erg snel: we zijn zo beneden. Op ons gemak lopen we terug naar de auto. Uiteraard rijden we met de raampjes open en de airco uit naar beneden, want er wordt weer gewaarschuwd voor oververhitting.

Terug met de kabelbaan naar beneden. Het 'groene' in het midden van de foto is waar de weg terug naar Palm Springs loopt.

Gelukkig komen we zonder problemen terug bij ons hotel. We kleden ons snel om en duiken dan in het zwembad aangezien de temperatuur hier een stuk minder aangenaam is dan boven op de berg. Dit is niet gek: Palm Springs ligt per slot van rekening midden in de woestijn.

Hitte in Palm Springs

Als we lekker afgekoeld zijn, verkleden we ons voor het avondeten. Het restaurant vlakbij het hotel blijkt gesloten te zijn, dus nemen we de bus terug naar het centrum. We zijn niet de enigen: we krijgen gezelschap van enkele bijzondere figuren (om het netjes te zeggen!)…

In het centrum stappen we uit en gaan we snel een restaurant in, waar we erg lekker eten. Dan komt de rit terug naar het hotel… Bij de bushalte wacht al een zwerver op ons die (tegen ons? Tegen zichzelf?) hardop praat. Waar hij het over heeft, weten we eigenlijk niet.

De eerste bus die stopt bij de halte gaat helaas niet naar ons hotel. We wachten en wachten en zien dan een bus aankomen zonder letters op de voorkant. Hoewel we niet weten of de bus nog verder rijdt, steken we toch onze hand maar op. Gelukkig stopt de bus en blijkt het ook nog de goede te zijn. We stappen in en laten de hoeveelheid zeer bijzondere figuren weer over ons heen komen.

Na een korte rit zijn we terug bij ons hotel, waar we lekker nog even voor onze hotelkamers buiten zitten en napraten over de figuren uit de bus. Ook bereiden we ons vast voor op de dag van morgen: dan zullen we het Joshua Tree National Park bezoeken voor we doorrijden naar Phoenix/Scottsdale voor een verblijf van twee nachten.


Tot morgen!

Lees verder: Dag 3 (Palm Springs --> Phoenix)



zaterdag 13 augustus 2016

Reisverslag Noord-Amerika 2016: dag 1

Zondag 10 juli 2016: Amsterdam --> Los Angeles

Na maandenlang afgeteld te hebben, begint vandaag dan eindelijk onze vakantie naar het westen van de Verenigde Staten. Omdat we al om tien voor tien ’s ochtends vliegen en je bij een vlucht naar Amerika drie uur van te voren op Schiphol aanwezig moet zijn, is het wel vroeg opstaan!

Iets over half zes vertrekken we richting de luchthaven. Onderweg hebben we geen last van files of werkzaamheden, waardoor we keurig op tijd aankomen. We lopen door naar vertrekhal 2 en mogen ons melden bij check-in balie 13. Gisteren hebben we al online ingecheckt, dus het is alleen een kwestie van de koffers afgeven. De zelf-incheckservice werkt echter niet voor de koffer van mijn vriend en mij, wat betekent dat we naar de servicedesk mogen. Gelukkig valt de wachttijd mee en kunnen onze koffers ook ingecheckt worden.

We lopen door naar boven om door de controle te gaan. Hoewel er lange wachttijden voorspeld zijn, hebben wij het voordeel dat het nog vroeg is. Zonder problemen gaan we door de controle en dan staan we al in de vertrekhal. Vanaf nu is het wachten tot we aan boord kunnen gaan, wat volgens onze boarding pass om vijf over negen zal zijn.

De vlucht staat goed op het bord: 09.50 naar Los Angeles met vlucht KL0601

Op ons gemak kijken we rond in de vertrekhal en drinken en eten we even iets voor we iets voor negenen richting gate E24 gaan. Het is nog een klein stukje lopen, want we vertrekken vanaf de achterste gate op de E-pier. Ons vliegtuig staat er al en aan de wachtende mensen te zien, zal het goed vol zitten.

Het vliegtuig staat al klaar

We wachten en wachten bij de gate, maar we kunnen nog niet aan boord. Er wordt ons verteld dat het vliegtuig te laat binnen is gekomen, waardoor de schoonmaak en catering nog niet klaar is. Pas om tien over half tien (tien minuten voor het vliegtuig zou moeten vertrekken) mogen de eerste mensen gaan boarden. Hierna gaat het wel vlot: om tien voor tien zijn wij aan de beurt en om half elf verlaten we Schiphol voor een vlucht van 9473 kilometer naar Los Angeles.

De vlucht zelf verloopt rustig. We krijgen regelmatig iets te eten en te drinken, we kijken wat films en volgen de route van het vliegtuig. Via Haarlem verlaten we Nederland, waarna we koers zetten richting het noorden om over Groenland en het noorden van Canada te vliegen alvorens we via de staat Idaho de Verenigde Staten binnenkomen. Iets over twaalven (plaatselijke tijd) landen we vervolgens op Los Angeles International Airport - LAX.

Het vliegtuig taxiet naar de gate en als we naar buiten mogen, wacht ons de controle. Van de ene rij gaan we de andere rij in, nog even wachten en dan zijn we eindelijk bij de douane. Dit gaat vlot, net als de koffers: als we bij de bagageband komen, liggen ze al klaar voor ons. We nemen ze mee de aankomsthal in en gaan op zoek naar het autoverhuurbedrijf. Wat dat hier betekent? Heel veel chaos en stress! Op LAX rijden namelijk bussen naar de verschillende verhuurbedrijven, maar dit staat slecht aangegeven en er zijn geen duidelijke rijen. Met heel veel moeite, geduw en gestruikel weten we uiteindelijk in een bus naar ons autoverhuurbedrijf te komen.

Ook daar gaat het niet allemaal vlot: de selfservice werkt niet, dus moeten we de rij in en wachten. Vervolgens beweert de dame achter de balie dat de auto die we van tevoren besproken hebben absoluut niet geschikt is voor de reis die we gaan maken: volgens haar moeten we een andere auto hebben… en daarvoor zo’n honderd dollar per dag meer betalen. Na veel geruzie krijgen we dan toch de auto die we aangevraagd hebben en kunnen we naar buiten om er eentje uit te zoeken. Het wordt een Dodge Grand Caravan met 1701 mijl op de teller.

Onze auto de komende drie weken

We stellen het navigatiesysteem in en vertrekken richting Anaheim, waar ons eerste hotel is. Via de I105 en de 605 bereiken we de California 91 East en rijden we vlot door. In de verte kunnen we nog de bekende gebouwen zien van Downtown Los Angeles, maar dan wordt het meer palmbomen en bergen.

De rit naar Anaheim verloopt zonder problemen en na een gezellige, snelle incheck zijn we op onze kamer. We komen even een paar minuten bij van de lange reis tot nu toe voor we weer in de auto stappen om boodschappen te doen. Die doen we natuurlijk bij de Walmart, de enorme supermarkt van de Verenigde Staten. Ter vergelijking: neem een klein winkelcentrum in Nederland in gedachten en je hebt ongeveer de grootte van de Walmart. Je hebt bijvoorbeeld een heel pad met alleen maar colaflessen en de koeling met melk beslaat zeker tien meter.

Boodschappen doen bij de Walmart

Nadat we boodschappen gedaan hebben, gaan we terug naar ons hotel. Inmiddels is het bijna etenstijd, dus lopen we richting Downtown Disney. Ons hotel zit namelijk op loopafstand van de Disneyparken van Los Angeles, die dit jaar 60 jaar bestaan. Vanaf de straat voor het hotel kunnen we de bekende Tower of Terror al zien en ook de monorail die van de parken naar de Disneyhotels rijdt.

De Tower of Terror attractie van California Adventure

We lopen tussen de ingang van California Adventure (te vergelijken met de Walt Disney Studios in Parijs) en Disneyland zelf door naar Downtown Disney, het winkelgebied van de parken. Uiteraard is er weer even controle, maar dan kunnen we de winkels in. Natuurlijk ga ik op zoek naar pins: de verzamelbare speldjes waar ik thuis al een hele collectie van heb.

Op naar Downtown Disney!

Omdat we toch wel trek krijgen, eten we bij een tacorestaurant een heerlijke burrito. Hier knappen we echt van op na die lange vliegreis en lange dag! Met volle maag lopen we nog verder door en bekijken we onder andere de Legowinkel, waar enkele scènes uit Disneyfilms zijn nagebouwd met legoblokjes.

Belle en het Beest van lego

Hierna begint de vermoeidheid het toch wel te winnen en lopen we terug naar ons hotel. Daar proberen we nog wel even op blijven om zo snel mogelijk te wennen aan het tijdsverschil. Om half negen lukt het echter niet meer om de ogen open te houden en zoeken we ons bedje op.

Morgen volgt onze eerste echte reisdag in de VS, dan gaan we naar Palm Springs.


Tot morgen!

Lees verder: Dag 2 (Los Angeles --> Palm Springs)



vrijdag 6 mei 2016

Uit in Nederland: Blijdorp

26 april 2016

Ondanks een slechte weersvoorspelling (veel regen en wind) brengen we vandaag een bezoek aan de Rotterdamse dierentuin Blijdorp. Ze vieren namelijk dit jaar feest, omdat de bekendste inwoner van de dierentuin – gorilla Bokito – 20 jaar geworden is.

We reizen vanuit Noord-Brabant met de trein naar Rotterdam Centraal. Vanaf het station volgen we de bordjes richting Blijdorp. De wind is guur, maar verder is de wandeling goed te doen: na ongeveer vijftien minuten lopen staan we bij de ingang. We laten onze kaartjes controleren, ontvangen een plattegrond en het dagprogramma en dan staan we echt in de dierentuin.

Rechts van de toegangspoortjes zien we meteen de eerste dieren – de flamingo’s. Na even gekeken te hebben, lopen we door naar het overdekte Biotopia. In deze hal bevindt zich een restaurantje, er is een binnenspeeltuin en je kunt er doorlopen naar de tropenserre. Omdat het buiten net begint te regenen, lopen we eerst een rondje door deze ruimte. In verschillende kooien zitten vogels, waaronder toekans en blauwe ara’s. Ook zien we prachtige rode vogeltjes, die erg schuw zijn.

Een rood, schuw vogeltje

Andere vogeltjes, die los door de ruimte vliegen, zijn minder bang: als we onze fototoestellen pakken, komen ze nieuwsgierig op de tafel zitten om te kijken wat we doen.

"Wat ben je aan het doen?"

Nog een nieuwsgierig vogeltje

Inmiddels is het weer droog, dus we verlaten de tropenserre en gaan op zoek naar Bokito op het gorilla-eiland. Helaas is hier niets te zien: vanwege het weer zitten de apen binnen.

We lopen door en komen uit bij de speeltuin van de Oewanja Lodge, onderdeel van het Afrika-gedeelte van de dierentuin. Als een echte wereld is Blijdorp namelijk verdeeld in stukken vernoemd naar werelddelen met in elk deel de dieren die normaal gesproken in dat werelddeel leven.

Nadat we de toren van de speeltuin beklommen hebben (op een bordje staat duidelijk dat de speeltuin ook voor grote kinderen is!), lopen we terug richting Europa op zoek naar de wolven. Blijdorp is echter bezig met verbouwen, waardoor we na de wolven gedwongen zijn om te keren en niet op bezoek kunnen bij de rendieren.

Over het pad tussen het Azië- en Afrika-deel lopen we verder door de dierentuin. Veel dieren zien we niet: de meeste buitenverblijven zijn in verband met het weer leeg. Wel zien we dieren die op vossen lijken slapen in een nagebouwde termietenheuvel met een glazen wand.

Uiteindelijk komen we uit bij de vogelvolière. We kunnen naar binnen en staan oog in oog met verschillende gieren en maraboes. De dieren zijn vooral druk met het poetsen van hun veren, ze trekken zich niets aan van de bezoekers of de fototoestellen om hen heen.

Maraboes

Een van de verschillende gieren

Nog een gier in de vogelvolière

 Net als we de fototoestellen opgeborgen hebben, begint het weer een beetje te spetteren. We willen daarom richting het Oceanium gaan: het overdekte gedeelte aan de andere kant van de dierentuin met verschillende aquaria. Onderweg naar het Oceanium komen we echter langs de toegangspoort voor het Azië-gedeelte. Omdat het alweer droog is, brengen we eerst een bezoek aan de leeuwen. Het leeuwenverblijf is nog niet zo lang geleden vernieuwd en bestaat nu uit een binnen- en buitengedeelte. Het mannetje en vrouwtje zijn beiden buiten, maar als het harder begint te waaien, gaat het dappere mannetje toch maar naar binnen…

We lopen door en komen uit bij de olifanten. Het is een grote groep, maar onze aandacht wordt vooral getrokken door een klein olifantje dat vrolijk rondloopt, maar af en toe nog even de veilige bescherming van mama opzoekt.

Even dichtbij mama

Spelen met water, ondanks de wind en regen

Heel wat foto’s later vervolgen we toch onze weg naar het Oceanium. Hierbij lopen we onder de spoorlijn door, die Blijdorp in twee delen verdeelt. Het deel rechts van de spoorlijn heeft de werelddelen Europa, Australië, Azië en Afrika en links van de spoorlijn liggen Noord- en Zuid-Amerika en het Oceanium.

Langs de Californische zeeleeuwen komen we de overdekte ruimte binnen, waar we beginnen bij het Noordzee-gedeelte. Per thema volgen andere aquaria, met onder andere zeepaardjes, kwallen en tropische vissen. Ook is er een haaientunnel en een lab, waar je kleine tropische visjes kunt zien en een haaienei met een echt babyhaaitje. Verder bevinden zich in het Oceanium ook een aantal tropische dieren, zoals varanen en hagedissen.

Hagedissen in het Oceanium

We komen nogmaals langs de zeeleeuwen bij het verlaten van het Oceanium. Onze weg brengt ons naar Noord-Amerika, waar we beginnen bij de ijsberen. Een van de ijsberen is in het water aan het spelen met een kapotte teil en vermaakt zich overduidelijk prima.

Als we de wasberen, bizons en prairiehondjes gezien hebben, begint het weer te regenen. Gelukkig zijn we dichtbij Amazonica: de overdekte vlindertuin waar het alles behalve koud is. Hier houden we even pauze om wat te eten voor we de vele vlinders bewonderen die vrij door de ruimte vliegen.

Vlinder in Amazonica

We verlaten Amazonica weer, lopen onder de spoorlijn door en komen uit bij de zebra’s en struisvogels. Via de hyena’s en een kopie van de baobab-boom die we nog kennen van onze vakantiein Gambia komen we uit bij het binnenverblijf van de giraffen. Een klein girafje trekt onze aandacht doordat hij (zij?) elke keer weer door de ruimte rent en lekker aan het bokken is.

Even uitrusten en dan weer verder rennen!

De hele groep giraffen

Het pad vanuit het giraffenverblijf brengt ons vervolgens naar de okapi’s en het overdekte Congo-gedeelte, waar onder andere krokodillen te zien zijn. Omdat we die ook zeer uitgebreid in Gambia gezien hebben, lopen we door naar het tijgerverblijf en passeren we de Aziatische vogelvolière. We volgen de bordjes door Azië op zoek naar de komodovaranen, maar hiervoor moeten we flink omlopen, onder andere door een prachtige Aziatische tuin. We zien ook de kamelen en Indische antilopen voordat we eindelijk dan de komodovaranen vinden.

Een van de komodovaranen

Langzaam gaan we nu richting de uitgang. We komen nog langs de otters, pelikanen en flamingo’s en gaan natuurlijk het overdekte apenverblijf in om op bezoek te gaan bij Bokito. Sinds zijn uitbraak jaren geleden zijn de veiligheidsmaatregelen flink aangescherpt en het valt ons dan ook op dat er in deze ruimte overal cameratoezicht is.

Bokito...

Via het binnenverblijf van de nijlpaarden lopen we naar Australië, waar we de moeraswallabies bezoeken. Het weer is inmiddels pgeklaard en de dieren genieten dan ook lekker van het zonnetje.

Heerlijk eten in het zonnetje

Hmm, heerlijk!

Lekker in het zonnetje genieten

Na de laatste foto’s verlaten we de dierentuin en lopen we terug naar het station. Hiervandaan nemen we de trein naar Rotterdam Blaak, waar we nog even een bezoek brengen aan de overdekte Markthal. Vervolgens gaan we terug naar het treinstation om weer naar Brabant te reizen.

Het is een mooie dag geweest, zowel qua indrukken als qua weer, want het is ons alles meegevallen. Het is dan misschien niet de mooiste dag van het jaar geweest, maar door het koudere weer en de regen af en toe is het wel minder druk geweest in de dierentuin, waardoor we de dieren goed hebben kunnen zien. En daar draait het bij een dierentuin natuurlijk om!